Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /wp-content/plugins/fresh-custom-code/bootstrap/pluginClass.php on line 116

Mitologia Babilońska: Kingu

Ludy doliny Tygrysu i Eufratu stworzyły bogatą konglomerację kultów politeistycznych. Mitologia babilońska stanowi doskonały przykład bogactwa oraz rozległości wierzeń owych ludów.

Religia Babilonu ukształtowała się w długim i bardzo żmudnym procesie synkretyzacji oraz asymilacji wierzeń. Babilońskie wierzenia są skutkiem przenikania się różnych okolicznych źródeł kulturowych (głównie cywilizacji sumeryjsko-akadyjskiej oraz babilońsko-asyryjskiej).

Wybitny asyriolog T. Pinches pokusza się o tezę , iż mitologia Babilońska w swej pełnej formie, ukształtowała się w wyniku stopniowej semityzacji wierzeń sumeryjsko-akadyjskich (wpływ Babilonu oraz Asyrii). Efektem tego jest niezwykle interesujący panteon istot boskich.i Należy zwrócić uwagę, że oprócz postaci wyznawanych powszechnie oraz obficie (np. Marduk), istniały boskie potęgi wykluczone z kultowej roli, czy nawet przeklęte w świadomości ówczesnego ludu Babilonii. Jedną z takich istot jest Kingu.

Enuma Elisz

Enuma Elisz (akad. kiedy w górze) to babiloński epos, opowiadający o początkach oraz stworzeniu całego świata. Został spisany na siedmiu tablicach w języku akadyjskim (często nazywany: ,, siedmioma tablicami kreacji”). Można go określać podstawowym tekstem religijnym Babilonii, ze względu na rolę swoistego genezis mitologicznego.

Głównym wątkiem eposu (a zarazem tłem wszystkich innych wydarzeń) jest motyw konfliktu pomiędzy starymi, a nowymi bóstwami. Kingu pojawia się w Enuma Elisz jako przedstawiciel starej generacji bóstw, reprezentującej chaos oraz nieskrępowaną pierwotność. Epos jest jedynym zapiskiem, gdzie pojawia się wątek Kingu. Poza nim temat bóstwa już nigdy więcej nie powraca (poza interpretacjami oraz komentarzami bazującymi na Enuma Elisz). Enuma Elisz opisuje historię Kingu: od jego powstania, poprzez osiągniecie boskości, aż do śmierci.

Narodziny Kingu

W pierwszej tabliczce epos wymienia układ pierwotnych sił panujących w świecie. Na początku istnieli Apsu (ocean słodkiej wody), Tiamat (ocean wody słonej) oraz Mummu (główne ciało/siła dająca życie). Apsu oraz Tiamat mieszali swe wody, z czasem przyczyniając się do powstania nowej generacji bogów (rozpoczynając od Lahmu i Lahamu).

Nowi bogowie szybko zaczęli się buntować przeciwko swoim stworzycielom. Z tego powodu bóg Apsu, pod wpływem podszeptów Mummu próbował przekonać Tiamat do obmyślenia planu zagłady nowych bogów. W końcu zabicie Apsu oraz Mummu przez boga Ea, zwanego bóstwem mądrości, utwierdziło Tiamat w planie zagłady wszystkich bogów. Tutaj rozpoczyna się geneza Kingu.

Matka Hubur (Tiamat) w swojej wściekłości utworzyła armię demonów, składających się m.in. z takich istot jak: wielkie smoki z ostrymi zębami, jaszczury, żmije, pół ludzi – pół skorpiony. Podczas zgromadzenia tych istot, Tiamat wybrała jedną istotę, którą wywyższyła: Kingu.

Samo wyrażenie Kingu/Qingu/Quingu oznacza ogólnie niewykwalifikowanego robotnika.ii Nie jest dokładnie wyjaśnione czy Kingu należał do którejś z grup demonicznych istot stworzonych przez Tiamat, czy też od początku odróżniał się od nich. Z tego samo powodu nie jest znany powód wyniesienia Kingu przez Tiamat. Wiemy na pewno, że był jej tworem: dzieckiem.

Kingu otrzymał zwierzchnictwo nad armiami Tiamat, stając się dowódcą oraz głównym generałem armii. Prócz tego zachodzi jeszcze ważniejszy proces: przebóstwienie. Kingu staje się bóstwem oraz małżonkiem Tiamat: ich statusy staję się równe (dalsze tabliczki sugerują, iż Tiamat wyniosła Kingu na równi lub też ponad boga Anu- nieba). Enuma Elisz opisuje to tak:

„Dałam ci zaklęcie w zgromadzeniu bogów, uczyniłam Cię wielkim,

władzę nad wszystkimi bogami złożyłam w Twoje ręce,

winieneś być wielkim, – jesteś jedynym moim mężem,

imię twe będzie wielkim nad wszystkie imiona bogów Anunnaki”

Dała mu tabliczkę z losami, zawiesiła mu ją na piersi,

(mówiąc): Twój rozkaz nie będzie odmieniony, – ostanie się to, co wyjdzie z ust twych”.iii

Kingu jako bóstwo otrzymał władzę nad wszelkimi innymi bogami. Najważniejszym elementem podkreślającym boskość było przypięcie na pierś Kingu tabliczek przeznaczenia (Me). Me dawały wiedzę oraz kontrole nad losem temu kto je posiadał. Warto zastanowić się nad rozumieniem pojęcia przeznaczenie przez tamtejsze ludy: akadyjskie słowo ‘shimtu’ oznaczało w przybliżeniu ciąg powiązanych z sobą zdarzeń (los). ‘Shimtu’ również oznaczało znacznie więcej niż los czy samo przeznaczenie. Określało wszelkie wpływy miejsc, czy też istot w fizycznym świecie. Władza nad shimtu, to władza nad światem fizycznym.iv

W ten sposób zakończyła się tablica pierwsza opisująca powstanie Kingu jako bóstwa.

Walka Bogów

Bóg Marduk (syn Ea) wysłany przeciw Tiamat w celu jej zgładzenia, w pierwszej kolejności na trafił na Kingu i jego oddziały. Marduk w nieopisany sposób przejrzał plan Kingu, co doprowadziło do osłabienia jego armii.

Marduk, zabijając Tiamat, wywołał wielkie zamieszanie wśród jej oddziałów. Wszystkie istoty zostały złapane w sieć oraz uwięzione. Kingu jako dowódca został oddany śmierci i włączony do świata podziemnego.

Marduk dokonał samodzielnego przebóstwienia poprzez zerwanie tablic przeznaczenia z piersi Kingu i przywdzianie ich samemu. Można tutaj założyć, że boska natura lub też władza Kingu, została umniejszona, a nawet przypuszczalnie całkowicie odebrana.

Krew Kingu

Enuma Elisz niewiele wspomina o losach Kingu po wygranej przez Marduka walce. Jednakże pokonany stał biernym uczestnikiem stworzenia ludzi.

Marduk zapragnął stworzyć luli (człowieka), aby ułatwić pracę bogom oraz zapewnić im upragnioną cześć. Bóg Ea udzielił rady Mardukowi, aby wytypować najbardziej niegodziwego z bogów i przez jego śmierć dać szansę nowemu życiu. Oczywistością było, że zostanie wytypowany Kingu – jako wrogi oponent posiadający status boski. Zgodnie z tym założeniem, Kingu przekazany wcześniej do świata podziemnego nie zginął, lecz został tylko tam uwięziony.

Związany oraz obezwładniony Kingu, został postawiony przed oblicze Ea. Annunaki (bogowie ziemscy) nacięli żyły Kingu spuszczając z nich krew. Krew została zmieszana z ziemią, a wola Ea ożywiła istoty zwane ludźmi. Prawdopodobnie bogowie użyli krwi innej istoty boskiej (Kingu), aby dać życie ciału (ziemia), które zostało powołane przez Ea jako istota. Rodzaj ludzki w świetle tych faktów nosi duchowe dziedzictwo boga, którego krew dała im życie: Kingu.

Śmierć bóstwa?

Kingu nie pojawia się więcej już w Enuma Elisz. Zgodnie ze słowami Ea: aby powstało życie, inne musi zostać zniszczone. Opis upuszczania krwi nie do końca sugeruje śmierć. Jednakże pozostaje nam zadać najważniejsze pytanie: czy istota boska według Babilończyków mogła ulec śmierci? Sądzę, że poświęcony czas i badania nad mitologią babilońską w przyszłości pozwolą nam poznać odpowiedź na to pytanie.


Przypisy:

i T. G. Pinches: The Religion of Babylonia and Assyria, Memphis 2010.

ii N. K. Sandars: Poems of Heaven and Hell from Ancient Mesopotamia, New York 1971, s.36.

iii Autor nieznany: Enuma Elisz, Tłum. Ks. Dr J. Bromski, Wrocław 1998.

iv N. K. Sandars, Poems of Heaven and Hell from Ancient Mesopotamia…, s.37.

Zostaw wiadomość

Leave a comment


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.



Website Security Test

Znajdziesz nas

Blogi

  • Krakowski Stańczyk

    Hucpa, swawola i łajdactwo w jednym.

  • Zielarski Alembik

    Zielono, zdrowo i ładnie. Czyli Cynthia w swoim żywiole ;)

Copyright 2017 © All Rights Reserved Okult.pl     Designed by Okult.pl