Nadi Sodhana pranajama

W niniejszym artykule zostanie opisana podstawowa technika pranajamy zwana: nadi sodhaną. Przedstawione ćwiczenie nie wymaga wysokiego stopnia zaawansowania, a wykonanie nie powinno sprawić trudności oraz problemów zainteresowanym osobom.

 

Pranajama

Istnieje wiele tłumaczeń słowa pranajama zależnych od translacji ze sanskrytu. Wyróżnia się dwa główne sposoby przedstawienia znaczenia pranajamy:

Prana (powietrze/siła życiowa) – jama (intencjonalne zatrzymanie lub kontrola oddechu/siły życiowej),

Prana (j.w.) – ajama – rozrost siły życiowej.

Pojęcie pranajamy jest obecne w Bhagavad Gītā, jednej ze świętych ksiąg hinduistycznych, która przedstawią ją w następujący sposób:

,, A są nawet tacy, którzy – aby osiągnąć trans – skłaniają się ku procesowi powstrzymywania oddechu, praktykując zatrzymanie ruchu wydechu we wdechu, a wdechu w wydechu, i tym sposobem – zatrzymawszy wszelkie oddychanie – w końcu pozostają w transie. Niektórzy z nich, poprzez zmniejszenie ilości przyjmowanego pokarmu, składaj wydech jemu samemu w ofierze”.i

Pranajama jest jedną z technik jogi, służącą zwiększeniu swobodnego przepływu prany przez ciało człowieka, co w efekcie pozwala uzyskać lepszą kondycję zdrowotną oraz umysłową. Nie można również pominąć mistycznego aspektu tej techniki, która w założeniach praktyk jogicznych, ma przybliżać praktykanta do uzyskania wyzwolenia.

Zgodnie z naukami Patandźalego zawartymi w sutrach, pranajama stanowi naturalną kontynuację rozwoju, po treningu moralnym oraz fizycznych (hatha joga). Z tego powodu wielu praktykantów jogi zaleca wpierw zapoznanie się z podstawowymi technikami poprzedzającymi praktykę pranajamy. W szczególności w pracy z ciałem, którą oferuje hatha joga.

Prana

Jak zostało to poruszone wcześniej, prana oznacza powietrze lub witalną energię życiową.

Badacz tematyki jogicznej, Dr Joshi, wskazuje na fakt, że oddech oraz życie stanowią nierozłączną całość, dlatego akcentowanie w definicji prany wyłącznie materialnego aspektu (powietrze) lub niematerialnego (energia życiowa) jest pozbawione sensu.ii Prana z całą pewnością jest niematerialną jakością, ale również potrzebuje materialnego nośnika do przejawiania się w świecie.

Swami Sivananda określał pranajame jako sumę wszelkich przejawów energii występujących we wszechświecie. Zazwyczaj stawiane jest więc rozróżnienie na Pranę oraz pranę.

Prana (pisana z dużej litery) jest to uniwersalny zbiór energii występujących we wszechświecie jako całość. Za to prana (pisana z małej litery) oznacza przejaw Prany (sumy wszystkich energii). Prana jest zasadniczo wszystkim co występuje w otaczającej nas rzeczywistości: elektrycznością, magnetyzmem, grawitacją, a nawet ludzką myślą. Prana wstępuje w jedzeniu, wodzie, powietrzu, słońcu i w każdym materialnym przejawie tego świata. Przenika ona wszystko.

Każda forma życia stanowi akumulację prany. Zgodnie z tym poglądem wszystkie istoty do swojej egzystencji potrzebują zarówno materialnych jakości, jak i tych duchowych. W przypadku powietrza jesteśmy w stanie kontrolować ilość przyswajalnych materialnych składników, za to pranajama służy do świadomej kontroli ilości przyswajanej prany przez ciało.

Często zachodni praktycy przyrównują pranę do akashy, piątego elementu podstawowych substancji wszechświata. Bardzo trudno powiedzieć na ile to porównanie jest adekwatne, uwzględniając różnice mentalno-kulturowe.

 

Nadis

W sanskrycie „nadis” oznaczają kanały lub rurki. Przez ciało człowieka przechodzi ogromna ilość kanałów, w których krąży prana. Niektórzy współcześni praktycy utożsamiają nadis z nerwami fizycznymi, z kolei ci bardziej tradycjonalni zostają przy koncepcji eterycznej sieci kanałów rozmieszczonych w ciele. Niezwykle trudno rozstrzygnąć, która teoria jest prawdziwa, jednak wspólnym ich elementem jest przekonanie o niezwykłej roli nadis w procesie przepływu energii witalnej.

Pomimo mnogości nadis w ludzkim ciele, występują dwa najważniejsze kanały przepływu prany: Ida i Pingala

Początkiem kanału Ida jest lewa dziurka, a Pingala – prawa dziurka. Następnie te kanały biegną do kręgosłupa , a potem wzdłuż niego. Istnieją również przekazy, iż oba kanały przecinają się kilkukrotnie wzdłuż kręgosłupa, w najbardziej elementarnych punktach ciała (czakry).

Kanały Ida oraz Pingala różnią się pod względem jakości przekazywanej prany. Jest to wyraźnie pokazane w Goraksha Shataka, dziele omawiającym hathajoge. Według niego kanały Ida i Pingala są jednymi z najbardziej istotnych kanałów w ciele, w których istnieje stały i nieprzerwany przepływ prany. Kanałowi Ida patronuje Księżyc, a Pingala – Słońce. Przez to energia płynąca w Ida jest chłodniejsza i uosabia aspekt lunarny, a energia Pingala bardziej żywotna i charakteryzująca się solarną ekspresją.

Większość ludzi ma zaburzoną równowagę pomiędzy kanałami Ida i Pingala, np. przepływ w jednym kanale jest znikomy, z kolei w drugim zbyt silny. W efekcie zostaje zaburzona cała sieć nadis. Powoduje to zaburzenia w funkcjonowaniu ciała, a także psychiki.

Istnieje wiele metod polepszających funkcjonowanie nadis. Jedną ze skuteczniejszych, ale również bezpiecznych w wykonaniu jest Nadi Sodhana Pranajama.

 

Nadi Sodhana

Nadi Sodhana jest inaczej nazywana oddechem naprzemiennym. Praktykant wdycha i wydycha naprzemiennie powietrze przez obie dziurki nosa, zatykając odpowiednią dziurkę nosa w konkretnym momencie.

Ćwiczenie ma na celu wyrównanie przepływu pranicznego w Ida i Pingala, dlatego podchodząc do ćwiczenia trzeba zadbać o całkowitą drożność obu dziurek nosa, aby przepływ powietrza był równomierny.

Jednym z najważniejszych elementów ćwiczenia jest sposób ułożenia palców przy zatykaniu dziurki nosa.

Otwieramy prawą dłoń i zginamy palec środkowy oraz wskazujący. Kciuk , palec serdeczny oraz mały palec zostają wyprostowane. Kciukiem będziemy zatykać prawą dziurkę, a palcem serdecznym oraz małym lewą dziurkę. Dla wszystkich których stanowi problem jednoczesne wyprostowanie palca serdecznego i małego, zostaje alternatywa w postaci kciuka i małego palca. Jednak używając tylko małego palca dla lewej dziurki, musimy zadbać o całkowite jej zamknięcie.

Układ palców prezentuje zdjęcie numer 1:

pranajma

Górną wewnętrzną stroną palca przyciskamy płatków nosa w taki sposób, aby zatkać dziurkę. To miejsce jest bardzo łatwo wyczuć, wystarczy przejechać palcem wzdłuż kości nosa, aż do jego krawędzi. Wtedy wyczujemy delikatną miękką tkankę skrzydełek nosa. Prezentuje to zdjęcie nr. 2:

pranajma

 

Opis przebiegu ćwiczenia

Przyjmujemy pozycję lotosu, pół lotosu lub zwyczajnie siadamy po ,,turecku”. Istotne jest, aby kręgosłup był wyprostowany przez całe ćwiczenie. Dbamy także o czystość mentalną poprzez rozluźnienie się przed ćwiczeniem oraz koncentrację.

Przebieg ćwiczenia:

  1. Bierzemy wdech bardzo powoli, aż dojdziemy do momentu napełnienia płuc powietrzem w pełni. Wtedy przeprowadzamy w ten sam sposób wydech. Nie zamykamy przy tym jeszcze dziurek, ale przygotowujemy prawą dłoń układając odpowiednio palce jak zostało to pokazane na zdjęciu nr.1.
  2. Wdychamy powietrze powoli poprzez lewą dziurkę nosa, przy tym zamykając za pomocą kciuka prawą dziurkę nosa.
  3. Zatykamy obie dziurki nosa pod koniec wdechu. Robimy to za pomocą palców. Zatrzymujemy oddech na czas 1-3 sekund.
  4. Lewa dziurka nosa pozostaje zatkana, podczas gdy prawa jest odetkana. Wtedy wydychamy powietrze za pomocą prawej dziurki, bardzo powoli.
  5. Gdy wypuścimy powietrze za pomocą prawej dziurki, wtedy bez zatrzymywania oddechu bierzemy powoli wdech również za pomocą tej samej dziurki.
  6. Podobnie jak w kroku 3 zatykamy obie dziurki i zatrzymujemy oddech na czas 1-3 sekund. Po nim odtykamy lewą dziurkę i bierzemy wdech w sposób jak to zostało opisane wcześniej.
  7. Wykonujemy znów wydech przez tą samą dziurkę. Od tego momentu ćwiczenie trwa według cyklu opisanego w tych 7 krokach.
  8. Ćwiczenie wykonujemy tak długo, aż się znużymy lub wyczerpiemy.

Podczas ćwiczeń należy mieć na uwadze kwestię prany. Nie wdychamy samego powietrza, ale także pranę, która jest wchłaniana od początku kanału: dziurki nosa. Z tego powodu zalecana jest koncentracja na dziurkach nosa oraz na powietrzu wpływającym do nich.

Z czasem warto również kontrolować proporcję między wdechem a wydechem, aby ilość powietrza była równomierna.

 

Słowo końcowe

Nadi Sodhana jest prostą praktyką pranajamy, którą może wykonać każdy. W przeciwieństwie do wielu zaawansowanych ćwiczeń oddechowych, nie niesie niebezpieczeństwa uszczerbku na zdrowiu oraz umyśle. Zachęcam wszystkich zainteresowanych tematyką pranajamy do poszerzania wiedzy na własną rękę.


Przypisy:

i  Autor nieznany: Bhagawad Gītā, dostępne w: link

ii Dr.K.S. Joshi: Yogic Pranayama: Breathing for Long Life and Good Health, New Delhi 2007, s.13.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zespół pasjonatów nieszablonowego myślenia oraz postępu intelektualnego, posiadający wieloletnie doświadczenie w obserwacji oraz analizie otaczającej rzeczywistości. Promotorzy kultury oraz doskonalenia się we wszystkich dziedzinach wiedzy. Wprawni badacze literatury ezoteryczno-okultystycznej oraz naukowej. Śmiali filozofowie czasów współczesnych, niestrudzeni w poszukiwaniu prawdy.

Leave a comment



Artykuły:

Krakowski Stańczyk przedstawia:


Website Security Test

Blogi

  • Krakowski Stańczyk

    Hucpa, swawola i łajdactwo w jednym.

  • Nowy blog wkrótce

    Będzie zielono, ciekawie i... ładnie ;)

Copyright 2017 © All Rights Reserved Okult.pl     Designed by Okult.pl