Magiczny taniec standardowy

Taniec standardowy nie jest taki straszny jak go malują i opisują.

 

Walc wiedeński. Walc ten nazywany jest „wiedeńskim” ponieważ jego istnienie jako tańca salonowego rozpoczyna się w roku 1815, w czasie kongresu wiedeńskiego. Kiedy w Wiedniu po raz pierwszy zatańczono walca w obecności dworu, reakcje były różne – damy ostentacyjnie opuściły salę balową, uważając publiczne obejmowanie się w tańcu za niemoralne. Inni sugerowali, iż ciągłe wirowanie w walcu może wywoływać różnego rodzaju choroby, a nawet prowadzić do śmierci. Pomimo tych zastrzeżeń, do połowy dziewiętnastego wieku walc wiedeński stał się nieodłączną częścią balów na dworach prawie całej Europy, z wyjątkiem Anglii i Szwajcarii.

Walc wiedeński jest najstarszym turniejowym tańcem standardowym. Najtrudniejsze jest uzyskanie efektu płynności. Walc wiedeński jest tańczony płasko. Kroki stawiane są na pięcie lub przodostopiu, nie na palcach. Określa się to czasem jako brak unoszenia i opadania. Nie jest to całkiem ścisłe, ponieważ ruch pionowy tancerza i partnerki następuje przez pochylenie ciała, w zależności od techniki mniejsze lub większe ugięcie kolan i wreszcie samą długość kroku.

Tańcząc z partnerem ten taniec czuje się wolność i radość. Można dać się popłynąć urokowi chwili. Proste kroki których można się samemu nauczyć przez internet. Dla mnie walc wiedeński był odskocznią od sztywnych ram innych tańców. Kroki tego walca są proste i radosne dla każdego szarego człowieczka. Walca można tańczyć wszędzie i w różnych sytuacjach.

Walc wiedeński

Walc wiedeński

Walc angielski jest tańcem swingowym i wirowym. Na początku pierwszego uderzenia tańczy się płasko, pod koniec zaczyna się akcja unoszenia. W drugim kroku kontynuuje się unoszenie, a pod koniec trzeciego opada. Walc angielski należy do klasycznych tańców standardowych tańczonych na turniejach. Na kryteria oceny sędziowskiej składa się m.in. prawidłowe wykonanie wahadłowego ruchu pary, z różnymi wariantami unoszenia i opadania podczas każdego taktu. Niezwykle istotny jest także sposób trzymania partnerów, który przez cały czas tańczenia nie powinien się zmieniać, a sylwetki tancerzy powinny tworzyć subtelne linie. Walc angielski jest tańczony w kontakcie — ciała tancerzy stykają się od bioder aż do mostka partnerki.

Walc angielski jest pełnym elegancji i klasy tańcem. W nim można pokazać styl, radość i powagę. Tańcząc ten taniec ma się wrażenie że się płynie lub lata. Ruchy są pełne elegancji i spokoju. Można to nazwać medytacją. W tym tańcu pokazana jest również delikatność partnerki. Partnerka tańcząc tego walca może pokazać swoją elegancję, szyk i klasę. W tym tańcu każda kobieta staje się Lady a mężczyzna księciem z bajki który przenosi nas do innego świata. Do świata wielkich książęcych bali, baśni o księżniczkach i rycerzach.

Walc angielski

Tango pochodzi z Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Obecnie istnieje wiele form tanga, zarówno muzycznych, jak i tańca – tango argentyńskie (i jego odmiany tango vals, tango nuevo, milonga), tango amerykańskie, tango fińskie, tango międzynarodowe. Pochodzenie tanga nie jest do końca ustalone. Źródeł tanga dopatruje się w takich tańcach jak: habanera z Kuby, calcandobe z Afryki czy milonga – ludowa muzyka pompasów. Nie królowało na salonach – tańczono je raczej w dzielnicach portowych, w barach i domach publicznych. Tańczyła głównie „biedota” i początkowo tylko mężczyźni. Tango było tańcem potępionym. Symbolizowało relacje między mężczyznami i kobietami „lekkich obyczajów”. Tango wcześniej było tańcem latynoamerykańskim lecz później zamieniono go na taniec standardowy zamiast pasodoble.

Tango to rozmowa kochanków nie zawsze jawnych. W zależności od tego jaką się chce pokazać historię w krokach. Może to być pełna zazdrości rozmowa albo pożądania drugiej połówki. Mężczyzna w tym tańcu staje się pełnym namiętności kochankiem który chce pokazać swojej partnerce romantyczną stronę tańca. Partnerka odpowiada mu zgodnie z własnymi uczuciami. W tangu pojawiając się takie uczucia jak namiętność, miłość, pożądanie, zazdrość.

Tango

Quickstep powstał w latach 20 XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Po raz pierwszy w Europie pojawił się w Anglii w pierwszej połowie XX stulecia, będąc poniekąd szybką odmianą fokstrota. Quickstep jest najszybszym tańcem standardowym. Jak każdy z tańców standardowych jest tańczony w trzymaniu zamkniętym. Quickstep należy do grupy tańców swingowych, jednak ze względu na szybkie tempo akcja swingowa jest mniej wyraźna niż w fokstrocie. Charakterystyczną cechą quickstepa są podskoki, sprawiające wrażenie, jakby tańcząca para poruszała się ponad powierzchnią parkietu, oraz kicki (czyli wykopy nogami w powietrze). Choć w zasadzie nie wykonuje się podskoków, szybkie tempo tańca sprawia, że przy krokach tańczonych w tempie 8/takt tancerze samoistnie wznoszą się w powietrze.

W tym tańcu można się zabawić, jest pełnym radości i szczęścia tańcem. Tańcząc go zachowuje się jakby się było na wielkiej zakrapianej imprezie po której się lata. Małe wesołe kroczki dodają radości i rozluźnienia. W tym tańcu można się poczuć jakby się przenosiło do lat z dzieciństwa.

Quickstep

Fokstrot, fokstrot amerykański taniec towarzyski, dotarł do Europy około 1918 roku. Słowo „foxtrot” oznacza krok lisa. Fokstrot uważany jest za jeden z najtrudniejszych tańców i nazywany „najtrudniejszym spacerem świata”. Twórcą fokstrota był Amerykanin Harry Fox, aktor, który w 1913 roku wprowadził na scenę teatru pewną ilość specyficznych kroków dotąd niespotykanych w balecie określanych mianem „Fox’s Trot”.

Na początku fokstrot był tańcem dowolnym, bez ściśle określonych reguł. Taniec ten dawał odprężenie, nie nastręczał trudności, tancerze poruszali się w praktycznie dowolny sposób. Jednakże w 1914 roku amerykański związek nauczycieli tańca ustalił pierwsze zasady tańczenia fokstrota, wprowadzono podział na kroki wolne i szybkie tańczone po linii prostej lub w obrotach w prawo i tak się stał tańcem standardowym. Najważniejszą cechą fokstrota jest połączenie otwartych figur z akcją swingową. Swing (przyspieszenie w ciele) jest w wolnym kroku, nie w szybkim. Dzięki temu para tańcząca fokstrota sprawia wrażenie, jakoby opadała podczas przyspieszeń akcji swingowej, a unosiła się podczas jej zatrzymań. Fokstrot ma charakter progresywny, partner częściej idzie do przodu, a partnerka do tyłu.

Fokstrot to bardzo spokojny i elegancki taniec. W tym tańcu uspokaja się emocje, uczucia. Jest to spacer na odwrócenie myśli, uwagi i serca. Ten taniec jest również spacerem zakochanych. Idealnie zgrane ruchy i figury pokazują jak bardzo wielka jest to miłość i dopełnienie dwóch połówek ludzi. 

Fokstrot

Każdy z przedstawionych tańców standardowych jest osobną historią emocji i uczuć człowieka. W każdym nich pokazuje się swoje odczucia i to nie słowami a gestem, krokiem, mimiką. Wystarczy nauczyć się kroków aby pokazać swoją osobowość, uczucia i historię którą każdy z nas posiada.

Zapraszam na wstęp o magicznym tańcu towarzyskim: Magiczny taniec towarzyski.

Nabyta krakuska która zawsze coś ciekawego wyczaruje i znajdzie w Krakowie. Tancerka zakochana w tańcu towarzyskim i jednocześnie kochanka teatru a w szczególności spektakli komediowych. Jestem osobą sarkastyczną i cyniczną z poczuciem humoru przy którym niejeden komik wymięka. To ja z pięknym uśmiechem powiem co myślę o sztuce, kulturze i spektaklach. Obecnie piszę powieść pt. Życie w rytmie tanga oraz prowadzę bloga o tej samej nazwie. Zapraszam was do świata teatru i tańca towarzyskiego.
Link do bloga: https://tangozycia.blogspot.com/

https://www.facebook.com/KrakowskaWiedzma/

Zostaw wiadomość

Leave a comment


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.



Website Security Test

Znajdziesz nas

Blogi

  • Krakowski Stańczyk

    Hucpa, swawola i łajdactwo w jednym.

  • Zielarski Alembik

    Zielono, zdrowo i ładnie. Czyli Cynthia w swoim żywiole ;)

Copyright 2017 © All Rights Reserved Okult.pl     Designed by Okult.pl